ULISIS ® - Visie

ULISIS ®  Visie en situering

Heel veel mensen zijn op zoek… op zoek naar zichzelf, willen een antwoord op de vraag "wie ben ik?" – "wat doe ik op deze aardbol?" – "waarom kom ik dat weer tegen?" – "wat is mijn doel?"…

Anderen zijn niet tevreden met de keuzes die ze gemaakt hebben in hun leven… . Of weten niet welke richting in te slaan en blijven dan in rondjes draaien… . Of hebben géén voldoening meer in hun werk… . Voelen zich niet gelukkig… . Hebben géén tijd voor zichzelf… . Of komen weinig of niet meer onder de "mensen"… . Kunnen of willen (?) niet kiezen op een kruispunt in hun leven… . Voor nog anderen doet het leven pijn soms letterlijk door (psycho-)somatische klachten, soms figuurlijk. Mensen zijn op zoek naar hun "ziel", naar hun "bezieling", … naar "zingeving", … naar zichzelf… .

Dit is niet iets wat alleen van deze tijd is, het wordt nu misschien meer uitgesproken, echter "deze zoektocht naar jezelf" is eigenlijk iets van alle tijden!

In de "Odyssee", een dichtwerk van de Griekse dichter Homeros en waarschijnlijk rond 800 voor Christus opgeschreven, gaat het over de zwerftocht van de held Odysseus na afloop van de Trojaanse oorlog en zijn thuiskomst op het eiland Ithaka. De opeenvolging van vele avonturen in de Odyssee verwijst mogelijk naar een onderliggende gedachte en/of moraal. Het hoofdmotief is allicht de zoektocht van Odysseus naar zichzelf, en Penelope is daarbij de verpersoonlijking van zijn vroegere geluk en geborgenheid. De expeditie naar Troje betekende voor Odysseus een weggroeien van zichzelf in overactiviteit en sociale verplichtingen, in een wereld van macht, geweld en eigenbelang. Met de inname van Troje was het grote doel bereikt, maar precies daarom ontstond de crisis: het terugvallen op zichzelf, en het ontdekken van leegte en afstand. Tijdens de terugreis wordt Odysseus geleidelijk gezuiverd van alle uiterlijke, vooral materiële bindingen (rijkdom, macht, vrienden ...). Alle naar buiten gerichte gevoelens, zoals angst en verlangen, verdwijnen langzaam en maken plaats voor de rustige zekerheid van de thuiskomst in zichzelf … . (bron: Wikipedia)

En toch is deze zoektocht ook specifiek voor deze tijd:

Binnen onze westerse maatschappij zijn er enkele heel opmerkelijke trends:

  • de enorme boost van de wetenschappelijke geneeskunde
  • de snelle groei van de wetenschap in het algemeen
  • het wegvallen van religieuze instituten
  • het individualisme en de ego-cultuur ...

Wetenschap staat voor "objectieve en rationele kennis" en wordt vaak gezien als de enige weg om de werkelijkheid te ontdekken. Eigenaardig genoeg zijn er heel veel tegenstrijdige onderzoeksresultaten (zoals in de studies rond de effectieve werkzame farmacologische bestanddelen van een geneesmiddel versus het placebogene effect/gehalte van dat zelfde geneesmiddel).

We kunnen niet ontkennen dat de huidige wetenschap opzienbare resultaten boekt, ook op het gebied van de geneeskunde: preventie en behandeling van ziektes. En toch is de wetenschappelijke kennis begrensd, zeker op het vlak van psychosomatiek. De verbindingen geest – lichaam zijn slechts ten dele gekend, worden niet echt onderzocht, het is ook niet evident dit te onderzoeken.

Echter waar is "de mens" gebleven in die technologische ontwikkeling van de wetenschappelijke geneeskunde? Of is de mens alleen maar zijn diagnose of zijn behandeling? Een diagnose en behandeling kan dan weer stigmatisering van buitenuit met zich meebrengen met alle blokkerende en vastzettende concepten vandien voor "de zieke".

We zien ook dat in deze tijd, mensen zich hebben los gemaakt van religieuze instituten zoals in onze contreien, de Katholieke Kerk. Het zich los maken van religieuze instituten heeft kennelijk bij een groep mensen het effect van "leven zonder absolute zekerheden, zonder stabiele structuren". Absolute zekerheden en stabiele structuren, die deze groep kennelijk nodig heeft. Het ontbreken hiervan lokt angst en stress uit bij die groep. Ligt hier een verband met "verlies van oppervlakkige controle", of angst voor verlies van controle over het leven?

Anderzijds leven we in een maatschappij waar het "ik" domineert. De link met het ego is hier heel snel gemaakt. Ego in de zin van ego-isme, ego-centrisme, narcisme, … . Een egocultus die ook op springen staat!? Ego ook in de zin van "controle": "ik ben sterk", "ik ben niet goed genoeg", … .

Het ego, waar genoeg nooit genoeg is, creëert bij mensen een sas naar schuld, angst, schaamte. Maatschappelijk wordt hier in de media maar al te gretig gebruik van gemaakt: het induceren van schuld-, angst-, en schaamtegevoelens is alom tegenwoordig.

Het rationele, conceptuele denken en het egowise-denken dat nu heel uitdrukkelijk aanwezig is en eigenlijk een afspiegeling is van het rationele, het conceptuele van de steeds verder ontwikkelende wetenschap(pen) enerzijds. Die "ik-cultuur", dat individualistische anderzijds, zorgt er voor dat mensen in een moeras van oppervlakkigheid terecht komen (op heel veel levensdomeinen ook op emotioneel vlak), … met alle gevolgen vandien.

Het aantal mensen dat aan depressies, verslavingen, gevoelens van zinloosheid en leegte "lijdt" neemt schrikbarend toe! Ondanks de enorme vooruitgang van de medische wetenschap en de ontwikkeling van geneesmiddelen… .

Ook maatschappelijk zien we naast het nefaste stigmatiseren van mensen en/of groepen, ook de sociale uitsluiting méér en méér toenemen.

Hier kunnen we het duidelijk verband leggen met het huidige ego-denken (genoeg is nooit genoeg – patronen van schuld, angst, schaamte die mensen domineren – we leven voor anderen en voor het “krijgen” van erkenning en waardering van anderen - in plaats van die waardering, … binnenin onszelf te zoeken - én in een steeds toenemend aantal gevallen is het zo dat “wie niet past in het plaatje, eruit vliegt!” of die toenemende sociale exclusie).

Een ander duidelijk verband dat we kunnen leggen is de link met de eindeloze leegte vol mogelijkheden die we ervaren tijdens het communiceren met ons diepere zelf. Door die communicatie kunnen we heel veel mogelijkheden benutten, groeien van binnenuit én thuis komen in onszelf, verbonden met de anderen, met de natuur, met de wereld, met het Universele… Trouwens waar zijn de grenzen van het onbewuste? Of is het zo dat het onbewuste in het parallelle denken grenzeloos is, vandaar "het Universum" misschien?

Hier komen we bij de kern: heel veel mensen zijn eigenlijk afgescheiden van zichzelf, afgescheiden van hun eigen diepe kracht. In vaktaal wordt dit dissociatie genoemd. Het afgescheiden zijn van zichzelf houdt ook in dat er géén echte verbondenheid meer is met anderen, met de natuur, met de wereld, met het Universum… . Er is een oppervlakkige verbondenheid, geen diepgaande… wat dan veelal resulteert in gebondenheid of onvrijheid (vrijwel alles komt van buitenuit).

Dan is het ook niet onlogisch dat mensen:

  • zich vragen stellen over wie ze zijn en waar ze naartoe gaan
  • zich vragen stellen over hun verleden en hun toekomst
  • psychosomatische klachten hebben
  • hun bezieling (zingeving) kwijt geraken
  • ….

en uit angst de communicatie met hun diepere zelf, niet aangaan. Trouwens de resultaten die neuropsychologisch onderzoek tot dusver heeft opgeleverd, duiden erop dat spiritualiteit aangeboren eigenschappen van de mensen zijn. Of zoals neuropsycholoog Newberg het stelt: “Zolang ons brein zo in elkaar zit en zolang onze geest in staat is deze diepere werkelijkheid te ervaren, zal spiritualiteit haar stempel blijven drukken op de menselijke existentie en zal God – wat we ook onder dat begrip verstaan – niet verdwijnen”.

Met ULISIS ® bieden wij een tegengewicht tegen vervlakking en dissociatie, méér zelfs bieden wij een alternatief om naar eenheid in verbondenheid te groeien. En dit gebaseerd op kennis, expertise,…  verworven door meer dan 25 jaar doorleefd met mensen te werken, doorleefd ervaringen op te doen in opleidingen en cursussen en op die manier ook een expertise te hebben ontwikkeld zowel in theoretisch als in praktisch opzicht.

Ulisis ®:

Staat voor het ondersteunen van mensen:

  • in hun groeiproces van binnenuit
  • in het terug verbinden van hun diepere zelf met hun "bewust-zijn" en hun talenten om voorbij hun beperkende overtuigingen te groeien
  • om hun bezieling en hun doel terug te vinden 
  • om hen terug in hun eigen sterkte te laten zijn en verbonden te zijn met hun Goddelijke bron
  • om de verbondenheid met de ander, de natuur, de wereld, het Universele terug te laten groeien

en dit op een "organische wijze" of: "zoals alles in de natuur natuurlijk groeit" en volgens de fundamenten die ons vertrekpunt vormen.

All content ® Ulisis