Dood... Lijden: een impressie

Dood… Lijden: een impressie

Natte en winderige herfstdagen voor de ene, een boeiend prachtig uitnodigend kleurenpallet voor de ander… . Een voorbode van wat elk jaar opnieuw is: Allerheiligen en Allerzielen, het herdenken van de doden en het lijden, het verdriet, de pijn … die de nabestaanden in die periode voelen.

Een eerste bedenking die ik me elk jaar opnieuw maak, is de simpele vraag van “wie is nu heilig” en “waarom zou bijvoorbeeld wijlen mijn vader niet heilig zijn”? De kerk met zijn rituelen, met zijn geschiedenis, met zijn pracht en praal en met zijn heiligen. De kerk die beslist wie heilig is en wie niet, de kerk die beslist over leven en dood (geen gebruik van condooms toegelaten, ook niet in die landen waar AIDS manifest aanwezig is), de kerk die beslist over wie schuldig is en wie niet, die zelfs beslist over wat schuld is (ik verwijs hier gewoon naar de pedofilieschandalen in de kerk wereldwijd).

Het instituut kerk heeft in 2000 jaar een enorme machtstructuur opgebouwd, rituelen ontwikkeld, eigen rechtbanken (de inquisitie) gehad, … initieel dus mensen onder de knoet gehouden, die mensen volgepropt met angst en ze continu via angstinductie in de lijn gehouden.  Het is dus helemaal niet te verwonderen dat “bekeerde” natuurvolkeren zoals de Indianen, de Inuït, de Aboriginals, … zoals onze voorouders, hun verbinding met de natuur, met hun eigen natuur, hun eigen innerlijke bron, hun eigen innerlijke sterkte, hun essentie, … kwijt raakten. Die eigen innerlijke bron, die eigen innerlijke sterkte, … dat mocht niet, dan kon niet, dat was niet…  volgens de missionarissen. Het verlies van de eigen innerlijke sterkte, de eigen essentie of het creëren van dissociatie of afscheiding. Mensen afhankelijk maken van en bang maken voor de kerk dat was het initieel en dat heeft geduurd tot in de jaren 70 van vorige eeuw. Nu is de kerk van haar egotroon gestoten, echter de dissociatie blijft bij mensen aanwezig. (de invloed van de Luchtgodsdiensten werd door G. Edwards uitgebreid beschreven in “Neem tijd voor jezelf”)

Het is uiteraard niet de katholieke kerk alleen die mensen hun innerlijke sterkte deed verliezen, eigenlijk is dit een gegeven die bij vrijwel alle godsdiensten en sekten bestaat.

Juist en in die kerk werden dan helden gemaakt, de heiligen. Heiligen verrichten ook mirakels. Wanneer een gewone mens naar een bedevaartsplaats gaat op zoek naar genezing en dat vol diep vertrouwen, vol diepe overtuiging, vol diep geloof doet, dan kan die “genezen” terug naar zijn woonplaats komen. Is er dan sprake van een mirakel? Eigenlijk heeft dat diep vertrouwen, geloof en overtuiging een proces in gang gezet waardoor de innerlijke kracht, de innerlijke sterkte in gang wordt gezet of kortweg gesteld de persoon heeft zichzelf genezen. (uitgebreide literatuur hierover bij Prof. Van Praag en Prof. Ten Haeff)

Dit brengt me terug bij het begin: wat is het verschil tussen een heilig-verklaarde en een gewone sterveling? In se is er geen verschil, behalve de heilig-verklaarde die het instituut kerk deed en doet floreren.
En toch blijft 1 november voor de heiligen en is 2 november voor de gewone sterveling of ziel. Mij maakt dit eigenlijk niets uit. Wat ik elk jaar opnieuw kan zien op en rond een kerkhof in een dorp, zal wellicht ook elders zo zijn, is het aantal bloemen dat op grafzerken, …  wordt geplaatst. Het aantal mensen die op die dagen op een kerkhof aanwezig zijn. Dit treft mij. Dan komt ook de vaststelling dat mensen die op een kerkhof aanwezig zijn er allemaal goed uitgedost uit zien en ook heel emotioneel zijn, ongeacht de verwante al 20 jaar of slechts een week overleden is.

Dood doet mensen lijden, mensen hebben angst voor dood omdat ze niet weten wat dood eigenlijk is, dood staat voor het afgeven van alle controle aan … de natuur. Het verlies van controle over het gedrag, de angst voor verlies van controle over een situatie induceert angst (daar zijn al bibliotheken vol over geschreven). In acute situaties is dit heel aannemelijk en begrijpelijk.

Lijden omdat iemand overleden is, is misschien lijden om een gemis, om een leegte, … om zoveel, … die de overledene achterlaat bij de nabestaanden. Lijden is dan verbonden met het eigen zijn, met de eigen persoon en niet met de overledene. Lijden is dan verbonden met emoties, emoties van pijn, verdriet, angst, … die een mens in een overlevingspatroon duwen. Lijden als uiting van een manier van in de wereld staan die gedomineerd wordt door het ego en niet door het diepere zelf. Lijden veeleer als een vorm van zelfmedelijden. (cfr de psycho-neuro-immunologie)

Of lijden zoals de kerk uiteindelijk altijd heeft gewild: afgescheiden van de eigen diepere kern, de eigen sterkte. Het gevoel van machteloosheid, angst, … ook dat is wat dit instituut eigenlijk wil.

Elke mens is uniek, elke mens is deep down enorm waardevol (bepaalde overlevingspatronen zorgen ervoor dat die waardevolheid soms niet meer gezien wordt door anderen net omwille van het sterk afwijkend negatief gedrag en zijn).

Elke mens heeft een essentie, een innerlijke kern, “de boeddha in zichzelf” zoals vaak symbolisch geduid… . Die essentie, die innerlijke kracht zorgt voor healing, voor het gevoel van verbondenheid.

Het is dan ook heel belangrijk om “het goddelijke in jezelf” zoals het ook vaak symbolisch wordt geduid, om dat te eren, om dat lief te hebben, echt lief te hebben en goed te voeden. Goede voeding voor de ziel, zeg maar. Dit is essentieel om voorbij dualiteit en dissociatie te groeien. Als “volledig persoon” voel jij jou verbonden met alle leven en ook met allen die overleden zijn. Dan is geen sprake van lijden omwille van dood, dan is er sprake van mededogen en verbondenheid ook bij dood. Het “goddelijke in jezelf” koesteren is een dagelijkse bron van inspiratie en verbondenheid.

Een opdracht in het leven van een mens is niet alleen het eren van “het goddelijke in zichzelf” echter ook het “eren van de boeddha” in de ander. Dit geeft een echt diep gevoel van vrijheid in verbondenheid, dit voelt als echte liefde met een grote L. Ik weet dat dit niet zo evident is, het is meer dan de moeite waard. Hier is dan geen plaats voor oppervlakkigheid, voor ratio en concepten, hier is dan wel plaats voor diepgang, echte diepgang in relaties.

“Eer de boeddha” in de ander, staat ook voor dat blijvend gevoel van verbondenheid, dan is er geen gemis vanuit jezelf, wanneer iemand overlijdt. Dan is er een gevoel van gemis, van leegte, een vorm van leegteloze leegte die opgevuld wordt door het diepe gevoel van verbondenheid en echte onvoorwaardelijke liefde ook wanneer die ander er niet meer is. Een blijvend gevoel van echte diepe dankbaarheid om wat is geweest met vreugdevolle herinneringen, met positieve emoties om wat was, … dan is er geen lijden wel fundamentele dankbaarheid.

Eer “het goddelijke” in jezelf, eer “het goddelijke” in de ander tijdens het leven, niet alleen in of na de dood. Laat jezelf en die ander tijdens het leven groeien naar heelheid door het voeden van jouw eigen diepe kern, jouw essentie en door het voeden van de diepe kern, de essentie van de ander. Zo is lijden na dood totaal niet nodig, want jijzelf en die ander hebben hun volledige ziel behouden om het symbolisch te duiden.

Als jij wil groeien, echt groeien van binnenuit, echt opnieuw verbonden zijn met jouw innerlijke bron, jouw innerlijke kracht, echt groeien voorbij jouw problemen, weet dan dat dit louter met ratio en denken niet mogelijk is.

Johan, 26/10/2010

All content ® Ulisis